Przygotowanie do pracy metodą streetworkingu 55 pedagogów ulicznych oraz 35 pracowników Towarzystwa Przyjaciół Dzieci

Jak pokazuje praktyka jednym ze skutecznych sposobów pracy z dziećmi ze środowisk marginalizowanych w środowisku otwartym jest tzw. streetworking, czyli pedagogika ulicy. W Polsce brak jest wystarczającej liczby pedagogów przygotowanych do pracy tą metodą w sposób praktyczny, dlatego Fundacja zorganizowała III cykle szkoleń z  zakresu pedagogiki ulicy, które ukończyło 55 osób.

Szkolenia skierowane były do pedagogów, którzy już pracowali metodą streetworkingu lub chcieli pracować z dziećmi zaniedbanymi przez środowisko rodzinne, a jednocześnie nie objętymi opieką żadnej placówki stacjonarnej, takiej jak świetlica, klub lub ognisko.

W zajęciach uczestniczyli pedagodzy, pracownicy socjalni, wolontariusze, stażysci pracujących w organizacjach, które opiekują się dziećmi zaniedbanymi i widzą potrzebę rozszerzenia działań na swoim terenie.

Zajęcia prowadzili eksperci w dziedzinie socjoterapii oraz pedagogiki ulicznej ze Stowarzyszenia Przyjaciół Ośrodka Socjoterapeutycznego „Wspólny Dom” w Wildze oraz Grupy Pedagogiki i Animacji Społecznej Praga Północ.

Każdy cykl szkoleń trwał 6 miesięcy i obejmował następującą tematykę:

1. Trening interpersonalny - służył integracji grup uczestników, poznaniu własnych ograniczeń i mocnych stron w kontakcie z innymi ludźmi, zwiększeniu własnej świadomości w tym obszarze. Tworzył klimat ułatwiający aktywne uczestnictwo w całym cyklu zajęć.

2. Trening umiejętności wychowawczych - odwoływał się do własnych doświadczeń z dzieciństwa, służył głównie lepszemu rozumieniu dziecka, jego potrzeb i oczekiwań w kontakcie z dorosłymi. Miał na celu także poprawę komunikacji z dzieckiem oraz pracę nad własnymi trudnościami w tym obszarze.

3. Warsztat socjoterapeutyczny - składał się z części edukacyjnej poświęconej socjoterapii, jako metodzie pracy z dziećmi oraz części praktycznej dotyczącej diagnozy urazów wczesnodziecięcych i sposobów ich korygowania w oparciu o konkretne przypadki.

4. Warsztat na temat uzależnień i pracy z „marginesem społecznym” - warsztat dotyczył skutków psychologicznych mechanizmu uzależnienia, postaw wobec osób uzależnionych i sposobu pracy z osobami uzależnionymi. Służył przełamaniu stereotypu, zmianie postawy i ułatwieniu pracy z tymi osobami.

5. Warsztat na temat problematyki i pojęcia „dzieci ulicy” - w ramach warsztatu poruszane były następujące problemy: „dziecko ulicy” – „dziecko na ulicy”, przyczyny wypadania dzieci na ulicę, społeczno-środowiskowe i ekonomiczne uwarunkowania zjawiska „dzieci ulicy”, funkcjonowanie w określonym środowisku oraz wpływy rodziny, grupy rówieśniczej, definicje i charakterystyka „dzieci ulicy’’, umiejętności społeczne dziecka na ulicy – relacje, sposoby przetrwania, atrakcyjność ulicy dla dzieci a ich dom rodzinny, problem używek i uzależnienia „dzieci ulicy”.

6. Warsztat: Główne metody pracy na ulicy - warsztat pozwolił uczestnikom poznać metody pracy z „dzieckiem ulicy”. Dotyczył kwestii: obecność społeczna, wejście w środowisko, pierwszy kontakt, narzędzia pracy pedagoga, praca z dziećmi na ulicy – realizacja zajęć, projekt a dziecko ulicy, warsztat pracy, umiejętności, zagrożenia związane z pracą pedagoga ulicy.

7. Warsztat: założenia pedagogiki społecznej w kontekście pedagogiki ulicy - podczas warsztatu uczestnicy szkolenia zapoznali się z koncepcją „habitusa” wg. P. Bourdie, pojęciem pracy ulicznej, metodyką pracy pedagogów ulicznych, założeniami pracy w środowisku otwartym, podstawowymi umiejętnościami wychowawczymi z pracy ulicznej, zasadami pracy na ulicy, zagadnieniem autorytetu pedagoga ulicy, współpracą z partnerami i instytucjami.

Warunkiem ukończenia szkolenia przez uczestników, było opracowanie propozycji projektów edukacyjno-artystycznych, finansowanych przez Fundację Wspólna Droga. Do chwili obecnej zrealizowanych zostało 30 tego typu projektów.

Dodatkowo Fundacja zorganizowała dwudniowe warsztaty na temat pedagogiki ulicy dla 35 pedagogów pracujących w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci – organizacji partnerskiej Wspólnej Drogi. Zajęcia wprowadziły uczestników w nowoczesne metody pracy z dzieckiem ze środowiska defaworyzowanego; pracownicy TPD nauczyli się konkretnych metod pracy z dziećmi, zostali lepiej przygotowani na kontakt z tą grupą podopiecznych; wzrosło zainteresowanie pracowników TPD pedagogiką ulicy. Uczestnicy podkreślali zalety i skuteczność streetworkingu.

Kształcenie pedagogów ulicy, w ramach PARTNERSTWA DLA DZIECI, nabiera szczególnego znaczenia i pozostaje w ścisłej korelacji z planami Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, dotyczącymi powołania tzw. „asystentów rodzinnych”, czyli osób, które będą bezpośrednio i systematycznie pracowały z rodzinami mającymi trudności w prawidłowym funkcjonowaniu. Charakter pracy wyszkolonych przez Wspólną Drogę pedagogów oraz forma ich aktywności (projekty uliczne) „wymusza” w sposób naturalny konieczność ścisłej współpracy z dzieckiem, jego rodzina oraz instytucjami z otoczenia dzieci jak szkoła, policja, ośrodek pomocy społecznej czy sąd.

Więcej na temat pedagogiki ulicy w książce Daniela Cueff’a „Dziecko na ulicy”

Powrót